*من ادوارد ادیش هستم که برای شما می نویسم ، یکی از بزرگترین تاجران امریکایی
با سرمایه ای هنگفت و حساب بانکی که گاهی خودم هم در شمردن صفرهای مقابل ارقامش
گیج می شوم !* دارای شم اقتصادی بسیار بالا که گویا همواره به وجودم وحی می شود
چه چیز را معامله کنم تا بیشترین سود از آن من شود ، البته تنها شانس و هوش
نبود من تحصیلات دانشگاهی بالایی هم داشتم که شک ندارم سهم موثری در موفقیتهای
من داشت .
*یادم هست وقتی بیست ساله بودم خیال می کردم اگر روزی به یک چهلم سرمایه فعلیم
برسم خوشبخترین و موفقترین مرد دنیا خواهم بود* و عجیب است که حالا با داشتن
سرمایه ای چهل برابر بیشتر از آنچه فکر می کردم باز از این حس زندگی بخش در
وجودم خبری نیست .
*من در سن 22 سالگی برای اولین بار عاشق شدم .* راستش آنوقتها من تنها یک
دانشجوی ساده بودم که شغلی و در نتیجه حقوقی هم نداشتم . بعضی وقتها با تمام
وجود هوس می کردم برای دختر موردعلاقه ام هدیه ای ارزشمند بگیرم تا عشقم را
باور کند و کاش آن روزها کسی بود به من می گفت که راه ابراز عشق خرید کردن نیست
که اگر بود محل ابراز عشق دلباخته ترین عاشق ها ، فروشگاهها می شد !!
*کسی چیزی نگفت و من چون هرگز نتوانستم هدیه ای ارزشمند بگیرم هرگز هم نتوانستم
علاقه ام را به آن دختر ابراز کنم و او هم برای همیشه ترکم کرد .* روز رفتنش
قسم خوردم دیگر تا روزی که ثروتی به دست نیاوردم هرگز به دنبال عشقی هم نباشم و
بلند هم بر سر قلبم فریاد کشیدم : هیس ، از امروز دگر ساکت باش و عجیب که قلبم
تا همین امروز هم ساکت مانده است ...
*و زندگی جدید من آغاز شد …*
من با تمام جدیت شروع به اندوختن سرمایه کردم ، باید به خودم و تمام آدمها ثابت
می کردم کسی هستم . شاید برای اثبات کسی بودن راههای دیگری هم بود که نمی دانم
چرا آنوقتها به ذهن من نرسید ...
*دیگر حساب روزها و شبها از دستم رفته بود . روزها می گذشت ، جوانیم دور میشد و
به جایش ثروت قدم به قدم به من نزدیکتر می شد ،* راستش من تنها در پی ثروت
نبودم ، دلم می خواست از ورای ثروت به آغوش شهرت هم دست یابم و اینگونه شد ،
آنچنان اسم و رسمی پیدا کرده بودم که تمام آدمهای دوروبرم را وادار به احترام
می کرد و من چه خوش خیال بودم ، خیال می کردم آنها دارند به من احترام می
گذارند اما دریغ که احترام آنها به چیز دیگری بود .
آن روزها آنقدر سرم شلوغ بود که اصلا وقت نمی کردم در گوشه ای از زنده ماندنم
کمی زندگی هم بکنم ! به هر جا می رسیدم باز راضی نمی شدم بیشتر می خواستم ، به
هر پله که می رسیدم پله بالاتری هم بود و من بالاترش را می خواستم و *اصلا
فراموش کرده بودم اینجا که ایستادم همان بهشت آرزوهای دیروزم بود کمی در این
بهشت بمانم ، لذتش را ببرم و بعد یله بعدی ، من فقظ شتاب رفتن داشتم حالا قرار
بود کی و کجا به چه چیز برسم این را خودم هم نمی دانستم !*
اوایل خیلی هم تنها نبودم ، آدمها ی زیادی بودند که دلشان می خواست به من
نزدیکتر باشند ، خیلی هاشان برای آنچه که داشتم و یکی دو تا هم تنها برای خودم
و افسوس و هزاران افسوس که من آن روزها آنقدر وقت نداشتم که این یکی دو نفر را
از انبوه آدمهایی که احاطه ام کرده بودند پیدایشان کنم ، من هرگز پیدایشان
نکردم و آنها هم برای همیشه گم شدند و درست ازروز گم شدن آنها تنهایی با تمام
تلخیش بر سویم هجوم آورد . من روز به روز میان انبوه آدمها تنها و تنها تر
میشدم و خنده دار و شاید گریه دارش اینجاست هیچ کس از تنهایی من خبر نداشت و
شاید خیلیها هم زیر لب زمزمه می کردند : خدای من ، این دگر چه مرد خوشبختیست !
و کاش اینطور بود ...
*وباز روزها گذشت ، آسایش دوش به دوش زندگیم راه می رفت و هرگز نفهمیدم آرامش
این وسط کجا مانده بود ؟*
ایام جوانی خیال می کردم ثروت غول چراغ جادوست که اگر بیاید تمام آرزوها را
براورده می کند و من با هزاران جان کردن آوردمش اما نمی دانم چرا آرزوها ی مرا
براورده نکرد ...
کاش در تمام این سالها تنها چند روز، تنها چند صبح بهاری پابرهنه روی شنها ی
ساحل راه می رفتم تا قلقلک نرم آن شنهای خیس روحم را دعوت به آرامش می کرد .
کاش وقتهایی که برف می آمد من هم گوله ای از برف می ساختم و یواشکی کسی را
نشانه می گرفتم و بعد از ترس پیدا کردنم تمام راه را بر روی برفها می دویدم .
*کاش بعضی وقتها بی چتر زیر باران راه می رفتم ، سوت می زدم ، شعر می خواندم ،*
*کاش با احساساتم راحتر از اینها بودم* ، وقتهایی که بغضم می گرفت یک دل سیر
گریه می کردم و وقت شادیم قهقهه خنده هایم دنیا را می گرفت ...
*کاش من هم می توانستم عشقم را در نگاهم بگنجانم و به زبان چشمهایم عشق را می
گفتم ...*
*کاش چند روزی از عمرم را هم برای دل آدمها زندگی می کردم* ، بیشتر گوش می کردم
، بهتر نگاهشان می کردم ...
*شاید باورتان نشود ، من هنوز هم نمی دانم چگونه می شود ابراز عشق کرد ،* حتی
نمی دانم عشق چیست ، چه حسیست تنها می دانم عشق نعمت باشکوهی بود که اگر درون
قلبم بود من بهتر از اینها زندگی می کردم ، بهتر از اینها می مردم .
*من تنها می دانم عشق حس عجیبیست که آدمها را بزرگتر می کند* . درست است که می
گویند با عشق قلب سریعتر می زند ، رنگ آدم بی هوا می پرد ، حس از دست و پای آدم
می رود اما همانها می گویند عشق اعجاز زندگیست ، کاش من هم از این معجزه چیزی
می فهمیدم ....
*کاش همین حالا یکی بیاید تمام ثروت مرا بردارد و به جایش آرام حتی شده به دروغ
!* درون گوشم زمزمه کند دوستم دارد ، کاش یکی بیاید و در این تنهایی پر از مرگ
مرا از تنهایی و تنهایی را از من نجات دهد ، بیاید و به من بگوید که روزی مرا
دوست داشته است ، بگوید بعد از مرگ همواره به خاطرش خواهم ماند ، بگوید وقتی تو
نباشی چیزی از این زندگی ، چیزی از این دنیا ، از این روزها کم می شود.
*راستی من کجای دنیا بودم ؟*
*آهای آدمها ، کسی مرا یادش هست ؟؟؟* اگر هست تو را به خدا یکی بیاید و در این
دقایق پر از تنهایی به من بگوید که مرا دوست داشته است